Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Choroba dekompresyjna

Choroba dekompresyjna jest to zespół objawów dotykających osobę wystawioną na zbyt szybko zmniejszające się ciśnienie zewnętrzne. Jest wywołana pęcherzykami gazu tworzącymi się w tkankach organizmu. Najważniejszym czynnikiem inicjującym chorobę dekompresyjną zdaje się jednak być wzrost (z zarodzi gazowych) większych tworów gazowych w tkankach.

Może występować, gdy:

  • nurek zbyt szybko wynurzy się na powierzchnię bez zastosowania odpowiedniej prędkości i przystanków dekompresyjnych;
  • samolot po wystartowaniu dla bezpieczeństwa w kontrolowany sposób obniża w środku ciśnienie (samolot jest szczelny);
  • robotnik opuszcza keson lub kopalnię, do których wpompowano powietrze w celu pozbycia się wody.

Co ją powoduje ?

Powoduje ją rozpuszczony w tkankach ludzkich azot pod ciśnieniem cząstkowym 593 mm Hg, co odpowiada 78% ciśnienia atmosferycznego (760 mm Hg). Organizm przeciętnego człowieka zawiera około jednego litra azotu. Gdy pilot wznosi się i ciśnienie
w otaczającej atmosferze spada, azot z tkanek poprzez krew i płuca zostaje powoli i opornie wydalany do rozrzedzonej atmosfery

Jednak spadek ciśnienia cząstkowego azotu w tkankach jest zdecydowanie wolniejszy niż spadek ciśnienia w otaczającej atmosferze.
W ten sposób narasta różnica ciśnień miedzy ciśnieniem cząstkowym azotu w tkankach a ciśnieniem atmosferycznym (absolutnym), Gdy odpowiedni stosunek ciśnień osiągnie wielkość 1:2, czyli współczynnik przesycenia będzie równy 2, w tkankach o najmniejszym współczynniku przesycenia zaczynają się tworzyć wolne pęcherzyki, podobnie jak to ma miejsce po otworzeniu butelki z woda gazowaną. Jeżeli wznoszenie było tak szybkie, ze współczynnik przesycenia osiągnął wartość 3,2, to nawet w najodporniejszej na przesycenie azotem tkance, jaka jest tkanka tłuszczowa, wydziela się wolny azot.

Praktycznie przy szybkim wznoszeniu się – rzędu 20 m/s, objawy choroby dekompresyjnej mogą już wystąpić od 8000 m, natomiast przy wznoszeniu rządu – kilku metrów na sekundę powstają one dopiero powyżej 10000 m. Pierwsze dolegliwości odczuwane są zazwyczaj w okolicach słabo ukrwionych, w których zachowało się największe wysycenie tkanek azotem. Są to przede wszystkim stawy i kości, szczególnie te, które były słabo ukrwione i zmarznięte.

Jak zapobiegać?

Przy dużych prędkościach wznoszenia, trzeba oddychać czystym tlenem już od ziemi, a nawet przeprowadzać przed startem kilkunastominutowa „desaturację”, czyli oddychanie czystym tlenem na ziemi, Co znacznie przyspiesza usuwanie azotu z tkanek. Oczywiście, z chwilą rozpoczęcia desaturacji nie można wracać do oddychania powietrzem, gdyż niweczy to cały dotychczasowy trud.

Bardzo ważną rolę pomocniczą odgrywa ciepła odzież, zapewniająca dobre krążenie krwi, które jak wiadomo, usuwa azot z tkanek.

Choć lotników sportowych problem ten nie dotyczy, warto wiedzieć, ze na wysokości 19200 m pojawia się gwałtownie inne zjawisko. Jest nim wrzenie płynów ustrojowych. Jak wiadomo, w miarę zmniejszania się ciśnienia atmosferycznego temperatura wrzenia obniża się; na wysokości 19200 m temperatura ciała jest wystarczająco wysoka, aby spowodować wrzenie płynów ustrojowych.


Podziel się tym wpisem

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites Więcej

Zostaw odpowiedź

Kanał YouTube

Flash Content